CZTERYSETKA

Na wiwat

2010-06-26T02:22:00.001+02:00

Ciekawe, jakie fajerwerki czekają nas tego lata. Na wiwat i na pożegnanie z Granadą - zobaczymy się znów, we wrześniu, zła kobieto.
--
Málaga, sierpień 2008.

Szuflada

2010-06-22T00:37:00.001+02:00

Na wakacje, wakacje.
Sierpień 2004.

Codziennie

2010-06-16T12:55:00.001+02:00

Granada, mieszkanie autora
sobota, 12. czerwca, 11:30

Obrazek codzienności. Upał + sąsiedzi.

Street colour

2010-06-16T12:52:00.001+02:00

Granada, Plaza de la Trinidad
niedziela, 13. czerwca 2010, 8:42

A mówiłem, że kolorki będą? Tutaj co prawda niewielki związek zachodzi z Widziałem Cię w Tak Świetnych Ciuchach, no chyba, że komuś wybitnie przypada do gustu czerwień sweterka tego pana. Za to graf na rolecie optyka - prawdziwie zacny.

Corpus

2010-06-15T17:55:00.001+02:00

Granada, c/de los Mesones
czwartek, 3. czerwca 2010, 13:07

U nas urywa się brzozowe gałązki, tutaj z procesji Bożego Ciała (Corpus) zabiera się zbożowe kłosy.

2010-06-06T22:31:00.001+02:00

Granada, c/de Zacatín
czwartek, 3. czerwca 2010, 13:55

Maria

2010-06-05T12:40:00.001+02:00

2010-06-05T12:33:00.001+02:00

Granada, c/Frailes
sobota, 29. maja 2010, 12:30

2010-05-29T00:33:00.001+02:00

Granada
piątek, 28. maja 2010, 21:09

CF Granada w Segunda División

2010-05-24T18:22:00.001+02:00

Granada, Plaza de la Trinidad
Niedziela, 23. maja 2010, 21:33

Pokażcie mi taką fiestę w Polsce, kiedy awansuje klub piłkarski z trzeciej do drugiej ligi... W Granadzie nikt tej nocy nie spał.

Ja też nie, ale to przez francuski, a nie przez CF Granada. Warto wykorzystać tę radosną okazję, by skomentować fenomen "fiesty z byle powodu" w ogóle. W gronie grenadyjskiej polonii panuje zgodne przekonanie, że tutejsze fiesty są zawsze pretekstem do dzikiej zabawy - niezależnie, czy motyw jest sportowy, kalendarzowy (no, Sylwester na przykład) czy... religijny.
Niedawne Cruces (Święto Krzyży, trudne i chyba nie warte tłumaczenia co-to-jest, biorąc pod uwagę to, co za chwilę napiszę), fiesta religijna pełną gębą, było tylko kolejną okazją do walenia drinów na ulicy. Tak twierdzi grenadyjskiej polonii przezacne przedstawicielstwo, które zrelacjonowało mi swoje wrażenia po obejściu miasta w dniu tegoż święta.
W owym czasie, z racji zmutowanej anginy, osiągnięciem dla mnie było dojście
o własnych siłach do łazienki.
Tak też bywa zazwyczaj. Weekend pierwszych dni wiosny - Fiesta de Primavera - symbolizowały wózki sklepowe rozmiaru maxi, wypełnione po dach (nie mają go, ale gdyby miały, to tak właśnie byłyby wyładowane) baniakami ze słodkim winem, butelkami z Kolaloką i flaszkami taniego rumu Negrita. W mniejszej skali można doświadczyć tego samego w każdy weekend, z tą różnicą, że Fiesta de Primavera obejmowała aktywnością alkoholowo-wymiocinową całe miasto, a na codzień ogranicza się ona do jednego, olbrzymiego parkingu przy pewnym hipermarkecie (oficjalnie wyznaczona strefa).
Zbliża się Boże Ciało, tutaj - Corpus. Zobaczymy, jaki będzie bilans spirytualny tego święta.

***

A jakiś czas temu obiecałem więcej kolorów na blogu. No to proszę:

Granada, Plaza de la Universidad
Niedziela, 23. maja 2010, 21:23

Dumne i kolorowe (:D) przedstawicielki grenadyjskiej polonii, Ewa
i Judyta, spoglądające na psychicznie chore jaskółki, które tamtej niedzieli krążyły nam nad głowami.

Przy niedzieli

2010-05-17T16:44:00.001+02:00

Granada, plaza de la Catedral
niedziela, 16. maja 2010, 21:23

Zadrzeć nosa, żeby spojrzeć w niebo - zamyślić się i wlepić oczy
w przestrzeń przed sobą - uśmiechnąć i spojrzeć w oczy kogoś innego.

Koniec sezonu w Sierra Nevada

2010-05-10T14:25:00.001+02:00

Stacja narciarska Sierra Nevada
sobota, 1. maja 2010, 8:51

...przypada na pierwszy weekend maja. Najbardziej niezmordowani -- albo najbiedniejsi, bo teraz najtaniej -- narciarze wdrapują się całkiem już suchymi alejkami ku stokom. Autobus z Grenady do stacji narciarskiej Sierra Nevada
i z powrotem kosztuje 8,5 euro.

Również niezmordowani murzyńscy handlarze -- bardziej niż cała reszta opatuleni, mimo słonecznej pogody -- nie ustają w nagabywaniu na swoje okulary, czapki, szaliki i inne niezbędności. Po weekendzie najpewniej przeniosą się do miasta i z zimowych fatałaszków przerzucą na pirackie płyty.

Wychodzi słońce

2010-04-19T23:59:00.001+02:00

Granada, dziedziniec klasztoru św. Hieronima
poniedziałek, 19. kwietnia, 15:24

Po kilku naprawdę czarnych dniach.
(znajdź pięcioro opalaczy:)

Wiosna, panie!

2010-04-09T16:45:00.001+02:00

Granada, calle San Jerónimo
piątek, 9. kwietnia 2010, 14:35

(...)

2010-04-04T23:14:00.001+02:00

Tychy, dookoła kościoła p.w. Krzyża Świętego
niedziela, 4. kwietnia 2010, 6:16

Niegodzien...

Zimie NIE

2010-04-02T14:10:00.001+02:00

Tarragona, Katalonia
poniedziałek, 31. sierpnia 2009, 15:45

Dziś w porannych wiadomościach mówili, że w niektórych częściach południowej Polski spadł śnieg.

Ja się pytam - jak długo jeszcze?!

Josep

2010-03-29T16:26:00.001+02:00

Granada, Cacao's Bar
niedziela, 21. marca 2010, 22:02

I’ve seen you dressed so fine

2010-03-29T02:46:00.003+02:00

Kraków, plac Jana Nowaka Jeziorańskiego
sobota, 27. marca 2010, 13:59

Będzie więcej fot tego rodzaju. Oczywiste nawiązanie do blogów modo-ulicznych. Ale ja w ogóle nie znam się na modzie. Całkiem dobrze natomiast radzę sobie
z kolorami, które potrafią więcej niż nam się zazwyczaj wydaje. Ludzie + kolory, taka będzie zabawna ta filozofia.

Dzień w Alicante

2010-03-29T02:22:00.001+02:00

[Kliknij w zdjęcie by przejść do galerii]

Powroty do domu zawsze są miłe. Ten był po prostu cudowny.
Wysiadając na dworcu autobusowym w Alicante (który już raz stał się bohaterem notki na tym blogu) – i dopiero tam – przyszło mi do głowy, że czas między ósmą rano a piątą po południu, kiedy miałem odlecieć do Polski, można by spędzić na plaży. I że jest to szalenie kusząca perspektywa.

Toteż plecak szybko trafił do przechowalni bagażu; dobry człowiek pożyczył pasty do zębów; taksówkarz wskazał drogę; śniadanie na plaży stało się faktem.

A już wypicie kawy z mlekiem – noga na nogę, okulary przeciwsłoneczne na nosie – w tej plażowej scenerii sprawiło że po raz pierwszy od dawna “życie było piękne”.

***

Dziękuję wszystkim szalonym erasmusom za wspólny powrót na pokładzie linii RyanAir. Oby tak częściej;)

Arabic Party: bellydance

2010-03-23T13:37:00.001+01:00

Granada, Cacao’s Bar
niedziela, 21. marca 2010, 21:52

Rick the Sailor

2010-02-24T02:29:00.001+01:00

Alicante, dworzec autobusowy
wtorek, 23. lutego 2010, 2:16

Pijacy i chorzy psychicznie: na nich zawsze można liczyć, kiedy nie ma z kim porozmawiać. Smutne.
Wtem, na opustoszałym dworcu w Alicante…
- You okay, man?
- Eee…?
- Going to Granada?
- Em… jea?

Kobieco długie rzęsy Ricka i całkowicie nieprzystające do nich dłonie jednocześnie przyciągają i odrzucają. Trudno spojrzeć mu w oczy i trudno oprzeć się wrażeniu, że to przez te cholerne rzęsy. Przywodzą na myśl chłopięcych bohaterów greckiej poezji antycznej.
Natomiast wielkie, szorstkie dłonie i powycierana skóra między kciukiem
i palcem wskazującym zdradza jego zawód. Przy okazji, skojarzenie
z Dawidem Michała Anioła nasuwa się samo.
Na małej torbie, którą nosi oprócz plecaka, Rick ma naszywkę
z regat Sydney-Hobart. Przyleciał niedawno z Australii do Paryża; z Alicante pojechaliśmy jednym autobusem do Granady. Rick zostanie tu przez tydzień i kazał do siebie zadzwonić w sprawie imprezy w najbliższy piątek.

Synekdocha Antosia

2010-02-19T00:32:00.001+01:00

Katowice, mieszkanie Palladów
środa, 17. lutego 2010, 16:37

To są (między innymi, albo przede wszystkim) rzęsy Antosia.

Metonimia Hani

2010-02-18T00:16:00.001+01:00

Katowice, mieszkanie Palladów
środa, 17. lutego 2010, 16:18

To są dłonie Hani i to są stópki Hani.

Luna, śpiewaczka jazzowa

2010-02-16T23:00:00.001+01:00

Bar “Las Tres Emes”, Granada
13. stycznia, 23:29

Luna jest kobietą Alberto, wiolonczelisty. Jest Katalonką i kelnerką
w Bohemia Jazz Café; od marca prawdopodobnie będzie śpiewać do kotleta (kawy) w nowym lokalu Bohemii w Granadzie.

FRAN ANDÚJAR, anarchista

2010-02-13T19:23:00.001+01:00

20. stycznia 2010, 22:18
Siedziba CNT Granada

Zwieńczenie materiału o Krajowej Konfederacji Pracy (CNT) – związku anarchosyndykalistów – w Granadzie. Cały materiał tutaj.

LONDON STANSTED AIRPORT. At night

2010-02-13T00:54:00.001+01:00

Wyświetl cały album

Lotnisko Londyn-Stansted
noc 11./12. lutego 2010

Jesteśmy tylko walizkami na dwóch nogach. Nasza godność, głód, pragnienie i sen to kwestie poza Regulaminem Przewozu.

FASZYŚCI BE, KOMUNIŚCI – CACY

2009-11-29T17:54:00.001+01:00

Granada, c/Reyes Católicos
19. listopada 2009, 20:20

Brzmi poważnie, choć nie powinno. Powaga jest bowiem ostatnim, co przychodzi mi do głowy, gdy przeglądam zdjęcia z 19. listopada. W okolicach 20. listopada przez Hiszpanię przetacza się co roku stado demonstracji, manifestacji, pikiet, wieców
i zgromadzeń – 20 XI to bowiem data śmierci faszystowskiego generała Francisco Franco, człowieka, który przez 39 lat rządził tym krajem.

Choć Generalissimus nie żyje od 34 lat, a Królestwo Hiszpanii od dawna jest członkiem UE, NATO i posiada superszybką kolej AVE – jego postać wciąż wydaje się w istotnym stopniu definiować postawy hiszpańskiego społeczeństwa. I nie przestaje budzić kontrowersji; mimo że dziś mówi się o rządach Franco nie inaczej niż jako o wyjątkowo brutalnej dyktaturze (zamordował więcej ludzi niż Mussolini w znacznie krótszym czasie), katastrofalnej dla kraju pod względami gospodarczymi, politycznymi i społecznymi – postać Generalissimusa wciąż przez niektórych uważana jest za uosobienie patriotyzmu. Wystarczy wspomnieć, że co roku 20 XI odprawiane są Msze Św. w intencji zmarłego Franco.

Niestety, w przeddzień tej daty byłem świadkiem manifestacji antyfaszystowskiej. Piszę “niestety”, bo w praktyce okazała się ona prawdziwą gratką dla – w znakomitej większości – ignorantów, którzy pod czerwonymi flagami z sierpem i młotem zapragnęli zamanifestować swój sprzeciw wobec dzisiejszego faszyzmu i rasizmu. Pomyślałem – wspaniale, faszyzm won, a komunizm mile widziany. Z polskiej perspektywy brzmi to groteskowo.

Można zrozumieć, że skrajna lewica pragnie mieć swój głos, który brutalnie jej zabrano podczas prawicowej dyktatury Franco. Niestety, manifestacja w Granadzie (a podejrzewam, że specjalnych różnic merytorycznych próżno szukać w przypadku podobnych wydarzeń w innych regionach Hiszpanii), zdominowana przez lewicowe bądź skrajnie lewicowe organizacje, stała się okazją do pokrzyczenia sobie dla ludzi, którzy o komunizmie – jak również o faszyzmie i rasizmie – nie mają bladego pojęcia. Jeżeli jednak mają już okazję uzasadnić jakoś swój udział – robią to mniej więcej tak:

- Dlaczego tu przyszliście?
- Aby zamanifestować przeciwko faszyzmowi i rasizmowi, które panoszą się w społeczeństwie.
- Ale mieszkamy przecież kraju demokratycznym?
- Niemcy też były demokratyczne, a urodził się tam Hitler.
- …

(pytałem ja, wypowiadał się Quique – człowiek z megafonem, członek Ludowej Partii Komunistycznej Andaluzji).

Slideshow z wydarzeń z 19. i 20. listopada:

Eso pasa: LLUVIA EN ANDALUCÍA

2009-10-22T01:12:00.001+02:00

Granada, c/Recogidas
20. października 2009, 00:48

Tej fotografii nie wykonał pilny alumn języka francuskiego, tylko wręcz przeciwnie. Nie, żeby chodziło o, na przykład i broń Boże, niemiecki – tylko o niepilność.

W Andaluzji też czasem leje. To wspaniale, bo inaczej można by się zanudzić na śmierć – deszcz jest jak płyn do spryskiwaczy w samochodzie. Czasem aż się prosi przejechać wycieraczką po krysztale.

“Wtręt osobisty”:
Deszcz zawsze miał dla mnie ogromną wartość. Ten w mieście i ten w górach. Ten
w ciepłym pokoju, nad dymiącą zieloną herbatą, i ten w przytulnie klaustrofobicznym samochodzie. Deszcz oczyszcza. Deszcz nadaje nowy zapach. Deszcz pada, spada, opada, spływa, opływa, kapie, leje, zacina, chlupie, chlapie, ochlapuje, mży, wyprowadza z równowagi, przesiąka przez wielowarstwowe laminaty (tzw. goreteksowa ściema) i grube, skórzane buciory.
Trochę się bałem, że w Granadzie mogę za nim zatęsknić. Na szczęście czasem daje o sobie znać. I wyrywa z domu pół godziny po północy, znad tabel koniugacji
i słowników internetowych; znad notatek językowych.
Przy okazji demoluje łazienkę i maluje koncentryczne wzory na kuchennym suficie. Deszcz to prawdziwy artysta.

HOSPITALITY IN GRANADA

2009-07-03T01:45:00.001+02:00

Granada, 30. czerwca 2009, 15:16

“Nie wiem, co ja bym bez ciebie zrobił” to oczywiście banał. Niestety (dlatego, że jest banałem), najlepiej wyraża potrzebę podziękowania za to, co zrobił Marcelo.

Ten niewysoki mężczyzna o arabskich rysach i bardzo szerokim uśmiechu jest doktorantem na Wydziale Matematyki Uniwersytetu w Grenadzie. Trudno nie zorientować się, jakiej jest narodowości – pokój gościnny w jego andaluzyjskim mieszkaniu pełen jest chilijskich akcentów.

Przenocował mnie, nakarmił i na dokładkę powiedział, że jego mieszkanie to od teraz także mój dom. Dom, który dzieli z Sonią i jej chłopakiem (Sonia jest Francuzką
i bardzo “polsko” mówi po hiszpańsku… jeżeli wiadomo, co mam na myśli). Niewątpliwie ma się ochotę zajrzeć tam znów.

USTNY

2009-06-04T17:50:00.001+02:00

Katowice, II LO
środa, 27. maja 2009 r., 14:05

Fifi wygląda, jak gdyby miała za chwilę przespacerować się po deptaku –
a przecież w napięciu oczekuje na wyniki ustnej matury!

Są w strategicznej, że się tak wyrażę, dupie, ci, którzy zdają egzaminy ustne
w pierwszej kolejności, bądź jako pierwsi po kolejnych ogłoszeniach wyników. Muszą bowiem czekać na wynik swojej próby po dwie-trzy godziny. Kto to widział, żeby zmęczoną życiem młodzież trzymać godzinami w niepewności, no kto?

Nie polecam jednakowoż popijania widocznych na zdjęciu napojów w bezpośredniej perspektywie egzaminu; działanie moczopędne tauryny może bowiem negatywnie wpłynąć na radzenie sobie ze stresem w starciu z egzaminatorem, nie wspominając
o poważniejszych konsekwencjach.

POKÓJ Z WIDOKIEM NA MORZE…

2009-06-04T16:52:00.002+02:00

…złomu.

Bieruń, Kopalnia "Piast"
sobota, 23. maja 2009 r., 11:10

Nowocześnie wyposażone, skomputeryzowane biura niekoniecznie mieszczą się
w szklanych biurowcach. Większość firm świadczących usługi spółkom węglowym, choć z samym wydobyciem mogą mieć niewiele wspólnego, rezyduje przy kopalniach.

Jeżeli firma jest dość pechowa, to trafia do pomieszczeń wymagających co najmniej przemalowania.

A jeśli firma ma całkowicie przechlapane, trafia do pomieszczeń wymagających remontu, na najdalszych peryferiach kopalnianych rubieży, sklejonych z halą – której główną zawartością jest rdza – a której okna, będące jednocześnie ścianami wspomnianych biur, pokrywa trzycentymetrowy syf.

Obrazu dopełnia widok z okna (por. zdjęcia). Chyba, że ktoś lubi klimat industrial. Wtedy trafia do prawdziwego doczesnego raju.

Patetycznie: ZNAD MLECZNEJ ZUPY W DOJRZAŁOŚĆ

2009-05-08T13:43:00.001+02:00

Tychy, dom ałtora
wtorek, 5. maja 2009 r., 7:03

Śniadanie – zjedzone; dowód – jest; długopisy – chyba piszą; klucze – a, wezmę; poodrywane rożki kartek z kalendarza – to dziś…
Byłoby znacznie bardziej symbolicznie, gdyby wykonano tę fotografię dzień wcześniej,
4. maja, w pierwszy maturalny poranek. Tak się jednak nie stało, trudno teraz mówić – dlaczego; gadanie o wynikach egzaminu przed ich opublikowaniem nie ma sensu (a samego ałtora doprowadza do szewskiej pasji).

Niedługo będzie po wszystkim i przyjdzie upragniony czerwiec. Następnie nadejdzie trochę mniej upragniony dzień 30. czerwca, znany szerzej jako "Dzień Sądu" (ang. Dżadżment Dej). End God help as ol…

ODA DO MALARSTWA / znajdź pięć różnic

2009-04-14T18:33:00.007+02:00

lewa strona: Mediolan, ok. 1483-1490, przez: Da Vinci, Leonardo
prawa strona: Katowice, mieszkanie Palladów, niedziela, 1. lutego 2009 r., 00:29

Najbardziej szacowne almanachy fotografii, najbardziej sędziwi mentorzy tej sztuki - wszyscy powtarzają: chcesz robić dobre zdjęcia, podpatruj malarzy, studiuj obrazy mistrzów.
I słusznie mówią! Wystarczy zobaczyć czasem choć jeden porządny obraz, by spojrzenie geniusza pędzla pozwoliło domorosłemu fotografowi stworzyć wyśmienite dzieło na obraz i podobieństwo.
Będąc samemu doskonałym przykładem powyższego merytorycznego mariażu sztuk, składam panu Leonardowi hołd i udowadniam, jak dobrze jest pamiętać o dawnych mistrzach.

Na fali prac nad klasowym tableau, po raz drugi serdecznie pozdrawiam Marię x]

ŚMIECH POZOSTANIE

2009-04-13T15:48:00.008+02:00

Katowice, dom Palladów
niedziela, 5. kwietnia 2009, 18:42

Nic innego, tylko tłumione parskanie śmiechem dobywać się będzie z naszych absolwenckich wizerunków.

To jeśli chodzi o doznania tych, którzy będą wgapiać się w nasze tableau. Tableau za jakiś czas zawiśnie na korytarzu II LO w Katowicach, a już ja się postaram, żeby robiło odpowiednie wrażenie. Zresztą jest nas trzy sztuki z tego zespołu, który się będzie postarawywał o należycie parsknięty, absolwencki wizerunek. Klasa dwujęzyczna z językiem hiszpańskim, 2005-2009, to brzmi dumnie.

NIE!
To brzmi śmiesznie! Śmiesznie! Śmiech, rechot, chichot!

Tak, mniej więcej, będą wyglądały te fotografie. Uprasza się o wyrozumiałość, ta powyżej to jedynie próbka z nie do końca poważnej 'sesji'. Mario, nie obrazisz się...?

MA-TU-RA

2009-04-12T22:13:00.008+02:00

Tychy, dom ałtora
niedziela, 8. lutego 2009, 20:48

...to bzdura!

Ale:
Nie bez powodu minęłoby jutro okrągluśkie 10 miesięcy od ostatniej publikacji (słowo "notka" wydaje mi się za mało pretensjonalne). Jak widać, nie minie.

Gdyby ktoś pytał o powody milczenia-jak-grób, to - idąc na łatwiznę - powiem, że matura. Oczywiście, że to nie wymówka, ale czy kogoś to wzrusza?

No to, żeby poprzeć to przebrzydłe 'iście' na łatwiznę jakimś dowodem, łaskawie dorzucam kolejną znakomitą fotografię mojego autorstwa; przyznają Państwo, że klimat przygotowań maturalnych ilustruje perfekcyjnie.

Przy okazji - zapraszam na zdecydowanie bardziej internaszynal bloga, będącego, rzecz jasna, szalenie ciekawym fotoprojektem: LATAJĄCE RZECZY

TATA

2008-06-14T21:09:00.008+02:00

Tychy, dom mój własny
sobota, 14. czerwca 2008, 15:02

Poświęcam mu za mało zaangażowanego czasu.
A zapieprzał dziś przy babcinych parapetach cały sobotni ranek.

KIBIC POLSKI

2008-06-14T19:58:00.006+02:00

Tychy, dom mój własny
czarny czwartek, 12. czerwca 2008, 21:59

...ma po prostu pecha.

Czasem wydaje się, jakby wszystko było nasze. Siatkarze - wicemistrzowie świata, już na olimpiadzie (dziś co prawda przegrali z Egiptem... no dobra, zdarza się); siatkarki - Pekin 2008; piłkarze ręczni - wicemistrzowie świata, Pekin 2008; lekkoatleci dają radę. Brakuje, owszem, hokeja na trawie, ale nie bądźmy zachłanni.

I tylko Ona - od lat niezdobyta, nieposłuszna, kapryśna, wredna, niewdzięczna, frustrująca, głupia i nielogiczna - piłka nożna. Zawsze mamy za daleko, brakuje nam szczęścia, Polska Myśl Szkoleniowa (łahahahaha...) zawodzi.
Wreszcie teraz, w tym - ochrzczonym już przez nadgorliwych - "historycznym momencie" - zdarza się coś NAPRAWDĘ okropnego (o czym za chwilę). Prawdopodobnie skończymy to Euro na fazie grupowej, bez katastrof i spektakularnych blamaży.
Jak zwykle, można winić kogokolwiek - sędziego Webb'a (który zapewne jeszcze długo będzie korzystał z policyjnej ochrony osobistej), Leo Beenhakker'a (w tym lubują się nasi światli PZPNowscy działacze - ze względów humanitarnych spuśćmy na nich zasłonę milczenia); ale tym razem polska drużyna NAPRAWDĘ nie może mieć pretensji do samej siebie. I to jest właśnie ten NAJSTRASZNIEJSZY fakt. Raz jeden, kiedy moglibyśmy pokazać, że nasza drużyna i kibice to nie panienki, które płaczą, bo ktoś ich jak zwykle skrzywdził - spotykamy się z sytuacją, kiedy faktycznie nas skrzywdzono.

...

Chciałoby się

2008-05-28T22:56:00.006+02:00

Tychy, ul. Narcyzów
Boże Ciało, 22. maja 2008, 10:11

Żeby nie było - że znam panaceum. Nie mam też na myśli konkretnych rozwiązań. Nie zamierzam w związku z tym nikogo pouczać, co rozumie się samo przez się (tak na wszelki wypadek wolałem wyrazić się jasno). Będzie dziś wyglądało, jakbym politykował i się mądrzył, ale to tylko bajka z morałem.

Ale. Przeglądałem foty z Bożego Ciała i przyszło mi do głowy, że przydałby się ktoś, kto przed Bożą trzódką postawi taki oto znak.
Znaczy się - przed trzódką to akurat nic trudnego. Słowa z ambony spływają wszak wartko i perliście.
Ale:
1. Trudniej zrobić to przed resztą braci pasterskiej, która najbardziej sprawia wrażenie, nomen omen, "niedzielnych kierowców" (że im rączką trzeba wskazać kierunek objazdu, nierzadko bardzo stanowczo).
2. Trzódka raz popędzona, tradycyjnym pędem owczym, zawrócić się nie da. Zatem postawić przed nią znak - owszem, łatwo, ale wymóc jego spostrzeżenie - syzyfowa robota.

Jak wspomniałem, gotowych rozwiązań nie mam. Stojąc na wycieraczce szkoły mędrców, potrafię na razie tylko marudzić, jak się coś złego napatoczy. Wejdę do jej przedsionka, kiedy nauczę się marudzić bardzo głośno.

A tymczasem wiem skądinąd, jak trzódki się nie nawróci (z kazań w Piekarach, podczas ostatniej Pielgrzymki Mężczyzn, oba cytaty za info.wiara.pl):

Abp Damian Zimoń, metropolita katowicki: - Trzeba się na nowo rozradować i zachwycić pięknem małżeńskiej wspólnoty, zawieranej wobec Boga. To naprawdę jest możliwe.
Och, cudownie, ach, wspaniale. Radość, zachwyt, wspólnota. Pitu, pitu, dajcie kitu. Brakuje tylko jeszcze czegoś w stylu "natenczas onegdaj". Księże biskupie, gadacie tak między sobą w kurii?

Abp Kazimierz Nycz, metropolita warszawski: - Przeróżne historie zapisaliście zapewne – drodzy bracia – na kartach waszych minionych lat. Ale jestem pewny, że jakie by one nie były, to nikt z was nie utracił do końca tego pięknego pragnienia wielkości.
Pragnienie wielkości nigdy nas nie opuści, księże biskupie! Co noc z żoną nad tym pracujemy, i czasem nawet wychodzi!

***

Morał: w pierwszy wiraż kościelnego wyjazdu z objazdu wejdziemy dopiero, jak polski pilot przestanie mówić po bengalsku do śląskiego kierowcy tego wesołego wózka.

Koniec bajki.

SESJA?

2008-05-25T13:09:00.005+02:00

Kraków, galeria Camelot & galeria fundacji Imago Mundi
piątek, 23. maja 2008, 19:07

Cztery plany, dwie modelki, komplet oświetlenia i caaaały stolik obiektywów do poczęstowania się - czyli witamy na warsztatach portretu na Miesiącu Fotografii w Krakowie.
Było nas do tego stanowczo zbyt wielu. Stąd, primo, mój szczery podziw dla dziewczyn, które pozowały. Szalenie niewygodna to ponoć dla modelki sytuacja, gdy fotografów jest więcej niż jeden. Tym razem było ich ZNACZNIE więcej niż jeden.

Muszę stwierdzić, że konfrontację Torba Reporterska vs. Studyjny Neseser zdecydowanie wygrywa ta pierwsza. Jak człowiek szuka, to najczęściej znajduje. Choć to ponoć droga jest celem, to czasem jednak trzeba gdzieś dojść, żeby - patrząc za siebie - przypomnieć sobie, po co i jak długo się właściwie szło:
Bo to był mój studyjny pierwszy raz. Wszyscy, z racji sporej ilości czynnika ludzkiego, toczyli tam cichy bój o dostęp do transmiterków, statywów, blend oraz (przede wszystkim, he he) modelek.
Kiedy z dala od tego wszystkiego nakręcałem na aparat kolejny ultraszerokokątny obiektyw z magicznego stoliczka (wszyscy inni brali się za długoogniskowe portretówki), nieśmiała żaróweczka zapłonęła tuż przy mojej skroni. - Panie Szojda, pan przyszedłeś tutaj po coś innego chyba.
Przyznałem jej rację. Opowiadanie, nawet brzydkim i bolesnym obrazem fajniejsze jest od ładnego obrazu, co - moim skromnym zdaniem - obrazuje powyższe ujęcie.

Warsztaty portretu odbyły się dzięki Sigma Pro Centrum Kraków, a poprowadził je fotografik Szymon Kobusiński.

FUCK YOU ALL

2008-05-24T17:49:00.008+02:00

Kraków, galeria Camelot & galeria fundacji Imago Mundi
sobota, 10. maja, 18:41

Spotkanie z jednym z najważniejszych fotografów swojej generacji - Glenem E. Friedmanem - zawdzięczam niewyobrażalnemu przypadkowi. A wszystko za sprawą Miesiąca Fotografii, który właśnie rozpoczynał się w Krakowie.

I tak: W Krakowie byłem z okazji ślubu przeuroczej pary, Krótkiego & Olgi, i tylko ze względu na nadmiar wolnego czasu zajrzałem do kilku festiwalowych galerii. A że trwał właśnie weekend otwarcia festiwalu (w niektórych galeriach przybijano jeszcze ostatnie gwoździe pod antyramy), swoich wystaw na miejscu doglądali często sami autorzy. Glen E. Friedman był jednym z nich, a ja wlazłem do galerii, kiedy on akurat wykłócał się z jakąś lekko przerażoną blondynką o wielką reklamę firmy Nikon. Stała bowiem u wejścia do sali wystawowej (reklama, nie blondynka) z jego pracami, a "on tej firmy nie wspiera". No i gdyby nie ta werbalna sprzeczka między panem fotografem a przedstawicielami Photomonth, rozgrywająca się dokładnie w momencie przekroczenia przeze mnie progu galerii Camelot, pewnie nie wiedziałbym, że mam okazję oglądać wystawę tego giganta współczesnej fotografii w obecności niego samego.

I jak tu nie wierzyć w przypadek?

Ucięliśmy sobie potem krótką pogawędkę. Najbardziej spodobała mi się odpowiedź Glena na moje prowokacyjne stwierdzenie, że większość z tych jego zdjęć zostałaby zjechana na każdym forum fotograficznym (przez nieostrość, wypalenia, etc.): - I don't give a shit 'bout it.
W końcu pozwolił się sfotografować. Obejrzał efekty na wyświetlaczu mojego aparatu, po czym (równie prowokacyjnie, jak ja wcześniej) stwierdził: - Yeah, you can improve all that in Photoshop.

Wystawa Glena E. Friedmana nosi tytuł "Fuck you all". Fotografie pochodzą w większości z lat 70. i 80. On sam pochodzi z rocznika 1962, zatem niektóre z nich zrobił jeszcze jako nastolatek (!):
"Cykl FUCK YOU ALL, składający się ze zdjęć z dwóch serii FUCK YOU HEROES i FUCK YOU TOO charakteryzuje intensywność życia i energia tkwiąca w pokazywanych zjawiskach kulturowych. Friedman był dokładnie w epicentrum każdego z nich, obserwował ich narodziny. Zanim jeszcze ktokolwiek inny zdołał je uchwycić i zrozumieć, on już tkwił w nich mocno i dokumentował. Najpierw skateboardning (Tony Alva, Jay Adams, Alan „Ollie” Gelfand, Stacy Peralta), następnie scenę punkrockową zachodniego wybrzeża (Minor Threat, Black Flag), na koniec rap (Beastie Boys, Ice-T) i hip-hop (Run-D.M.C)."

za: photomonth.com

Strona Glena E. Friedmana: www.burningflags.com

Bardziej Photo, niż Month

2008-05-24T17:13:00.007+02:00

"Nie śpię, nie śpię, zwiedzam...!" - wiem, wiem, mam lekki zastój w blogowaniu. Nie przekłada się to jednak zupełnie na fotografowanie.
Między dwoma ostatnimi notami istnieje niemal miesiąc poślizgu; na temat poślizgu nie będę się rozwodził, za to na temat miesiąca - i owszem.

W Krakowie trwa bowiem jeszcze Miesiąc Fotografii (Photomonth). Udało mi się tam z tej okazji zajrzeć dwa razy: będąc na ślubie Krótkiego i Olgi, a potem z zupełnie własnej inicjatywy. Dziś wróciłem właśnie z tego "drugiego razu", dlatego też zjawią się tu jeszcze dwie zupełnie nowe notki.

Do tej, wyjątkowo, zamiast fotografii załączam skan. Oto plakat-logo-ulotka Miesiąca Fotografii - z autografem. Autograf złożył Glen E. Friedman. Jak do tego doszło - o tym już niedługo.

Praha, moje laska

2008-05-10T23:43:00.005+02:00

Praga, ul. 28 října
piątek, 2. maja 2008, 7:28

Miasto, gdzie każdy z każdym, wszędzie i o każdej porze.
Dziewięć godzin po wejściu do pociągu na stacji Tychy, postawiłem stopę na praskim peronie. Ale już nie sam.
3. maja o godz. 12.06 wchodziłem do pociągu na stacji Praha hlavní nádraží. Osiem godzin później postawiłem stopę na stopniach własnego domu. Ale już nie taki sam.

Pojazd po górnych piętrach, c'nie? Powiem szczerze - wrzucam takie zdjęcie i tak krótki tekst, bo pisać więcej i tak nie ma sensu. Pytań jest zbyt dużo, bym potrafił je wszystkie jasno tutaj wyłożyć. Fotografia jest ułomna. Moje pisaczenie też.

- Dlaczego w pięciu, a nie sam?
- Kim jest Anička?
- Kto wchodzi do mieszkania o 8.30 i nie przedstawia się?
- Co pisze się o trzeciej w nocy, i to razy dwa?
- Dlaczego lubię okna umieszczone na łuku?
- Kim jest Milan?
- Kim jest Veronika?
- Kim jest Jizi?
- Kim jest Ole?
- Kim jest Eva?
- Kim jest Tomáš?

i...
- CO ZA PRZEKLĘTA KOBIETA Z TEJ PRAGI?

Dynamit z kapturem

2008-04-14T00:48:00.002+02:00

Jaworzno, klub fitness/siłownia "Euro Gym"
sobota, 12. kwietnia 2008, 11:34

"Dynamit to materiał wybuchowy wynaleziony przez Alfreda Nobla (opatentowany w 1867 roku). Początkowo zawierał 75% nitrogliceryny i 25% ziemi okrzemkowej. (...)" (za: pl.wikipeda.org)
Sama chemia, można powiedzieć, z tego dynamitu. Rzecz wszak oczywista. Piszą też, że dynamit obecnie występuje w laskach. W laskach? Trochę to dziwne, bo ja niezupełnie laski miałem na myśli, ale że z chemii zawsze byłem słaby, to na wypadek omyłki w rozumowaniu - na umieszczonej wyżej fotografii znajduje się też rzeczona laska.
Natomiast rzecz cała rozbija się o to, co obok laski, wręcz ofensywno-ekstrawertycznym frontem do niej.

To Mariusz.

Człowiek, któremu energia tryska wszystkimi możliwymi otworami ciała (przenośnia taka...) i wciąż jest jej ponad stan.
Co do przenośni, to ten kaptur w tytule jest takim symbolem, alegorią - hip-hopu. Mariusz-dynamit + kaptur-hiphop = Mariusz Instruktor Tańca Hip-Hop. Uff, ale się porobiło.
A wszystko dzięki uprzejmości osobistej mej koleżanki klasowej, Ady, która pod okiem (przeważnie) Mariusza szalenie ponętnie kręci piruety.

Porażka fotoreportera

2008-04-11T23:37:00.002+02:00

Katowice, ul. 3 Maja
piątek, 11. kwietnia 2008, 8:01

Uśmiechając się do siebie, można w ogóle nie zauważyć katastrofy. Tak jak ja dziś rano.
Z zamiarem nabycia dziś zupełnie nowej, nieśmiganej optyki, zabrałem ze sobą aparat - by w sklepie przetestować sobie ten nowy sprzęcior z moim body. Najpierw pomyślałem, że to przekichane, że dziś będzie ciepło, a nie dość, że z plecakiem na plecach (bo do szkoły), to jeszcze z torbą foto trzeba się taszczyć.
Potem poranny spacer ulicą 3. maja - wolnym krokiem, sztachając poranne dymy miasta. I znikąd pojawia się taki oto cudny obrazek.

Od Rynku aż do estakady przy dworcu trwało śledzenie obiektu, aż fotoreporter się przełamał i podjął próbę zagadnięcia przyszłych modeli.
Jako, że zgoda była natychmiastowa, zastrzyk serotoniny do mózgu tegoż pierwszego spowodował szeroko uśmiechniętą reakcję od razu po naciśnięciu spustu migawki, szybkie 'dziękuję' i natychmiastowy w tył zwrot, co by już dłużej nie męczyć modeli swoją obecnością.

Znamiona katastrofy uwidoczniły się dopiero u szczytu estakadowych schodów. A jak ona ma na imię? A jak wabi się ten przekochany husky? W ogóle, skąd oni się tam wzięli?
Tym sposobem mamy kochaniutką fotografię dziewczyny o cygańskiej urodzie i jej pieska. Która poza ewentualnym walorem wizualnym nie posiada zupełnie nic.

Dżipitu, trzy lata później

2008-04-04T01:12:00.005+02:00

Tychy, Al. Jana Pawła II
środa, 2. kwietnia 2008, 21:51

- ...i nie będziesz mi tu biegał jak idiota - powiedział łysy, choć młody, postawny pan, strofując niesfornego synka. - To jest czas zadumy, wspominać trzeba, modlić się - dodał.
Obaj udawali się w kierunku Alei JP II.
Trzeci rok od śmierci polskiego papieża. Cośmy się nie naobiecywali, kiedy umierał. Że będziemy lepsi, że coś tam. Jak wyszło? Chyba - jak zwykle. Ale odpowiedź nie jest zupełnie oczywista, co może być drobnym powodem do radości. Bądź co bądź, Aleja Jana Pawła była w tym roku i tak całkiem pokaźnie zaludniona. Nie tak pokaźnie jednak jak w poprzednim.
Ktoś płakał. Cudownie czasem zobaczyć łzy.
Zabrakło policji, która przymknęłaby ruch na parę minut, ludzie nie dopychaliby się wzajemnie za barierę krawężnika. W stosunku do roku poprzedniego jest to zatem zmiana na minus.
Absencja proboszcza kościoła św. Benedykta i jego sprzętu nagłośnieniowego również była zauważalna. Tym razem ksiądz się postarał i nie przyszedł. Bogu dzięki.

Na fotografii - Izabela, w towarzystwie rodziców, zapala jeden z setek zniczy, które - ustawione gęsiego wzdłuż całej Alei Jana Pawła II - przypominają o rocznicy śmierci papieża.
Jak dumnie przyznał jej tata, przychodzą tutaj co roku.

5:20

2008-03-23T13:15:00.005+01:00

Tychy, dookoła kościoła p.w. Krzyża Świętego
Wielkanoc, 23. marca 2008, 6:13

Moja Wielkanoc rozpoczęła się pierwszy raz w życiu o 5:20. Wtedy trzeba było zerwać się z wyra, żeby zdążyć na jadący (jak zwykle) pięć minut za wcześnie autobus, w kierunku kościoła.

Rezurekcja w większości kościołów łączona jest obecnie z obrzędami Wigilii Paschalnej, czyli Wielkiej Soboty. Dlatego też proboszcz, ks. Krzysztof Anczok, na koniec półtoragodzinnej Mszy Św., przepraszał parafian, że zmusił ich do takiego poświęcenia i mimo wszystko kazał przyjść na punkt szóstą rano.

My, chrześcijanie, faktycznie mamy na głowie taki stos poświęceń, że aż się człowiek skręca jak ruski termos...

(Kubica drugi w GP Malezji! Oglądałem od 7:45:)

Pogramy w koszyczka?

2008-03-23T13:08:00.004+01:00

Tychy, kościół p.w. Krzyża Świętego
Wielka Sobota, 22. marca 2008, 11:16

Ten Tryptyk ma cztery części. Pierwszej (czwartkowej) brakuje; niedzielnej już nie zabraknie. Jest to pewnie jeden z tych przypadków, kiedy nawet liczenie na siebie zawodzi. Ale nie o tym.
Bo zawsze fajnie pójść ze święconym. Mam pecha, bo ksiądz nigdy nie trafia we mnie, kiedy kropi wodą święconą. Może powinienem sprawić sobie własny koszyk i odebrać prymat siostrze? Rozważę to do przyszłego roku.

Tymczasem - do zobaczenia w niedzielę, kiedy On już wstanie z tego krzyża i skończy się koegzystencja koszyczka i hańbiącego drzewa.

Trzecia godzina dnia

2008-03-23T12:47:00.005+01:00

Tychy, mój dom własny
Wielki Piątek, 21. marca 2008, 14:58

Trzecia godzina dnia, tego dnia, to był czas, żeby zdać sobie sprawę, że to TA trzecia godzina TEGO właśnie dnia.

I znów, nie wychodząc na "kościółkowca", pragnę jednocześnie nadmienić, że dla chrześcijan to cholernie ważna godzina. Dlatego trzy fotografie - na Trzecią Godzinę. Tak, dwie minuty przed nią, wyglądał mój pokój. Mama dokańczała robić obiad. Jedliśmy go razem przy stole.

A co Ty robiłeś o Trzeciej?

Zacni alumni

2008-03-23T12:17:00.006+01:00

Katowice, archikatedra Chrystusa Króla
Niedziela Palmowa,
16. marca 2008, 16:23

Jak młody, to nie zawsze zaczyna od przeklinania Ojca Rydzyka. Bywają i tacy, których ten nieszczęsny facet naprawdę niewiele obchodzi w całokształcie działań kościoła.
Do Archikatedry się wspomniana młodzież w tysiącach liczona zwaliła; napuszony chodzę od tamtej niedzieli, bo moja osobista koleżanka, jak się później okazało, śpiewała w katedralnym chórze. A chór czadu, zaiste, dał.

A wracając na ziemię - uderza kontrast obu deszczowych dni. Piątek i Tyska Droga Krzyżowa - odsyłam do posta niżej. Niedziela i Światowy Dzień Młodzieży w Katowicach - niby dżdżyło, ale uśmiechu było co nie miara. Pozostaje tylko zazdrościć tym, którzy wylecą latem na Światowe Dni Młodzieży do Sydney.

Strzeż mnie, Ojcze

2008-03-18T23:19:00.008+01:00

Tychy, ul. Wyszyńskiego
Piątek, 14. marca 2008, 19:17

Bo mnie to niezwykle wprost drażni.
Spójrz na zdjęcie - coś nie gra, prawda? W kampanii House'a w ogóle coś nie gra. Skrzeczy!
Nie chcę być wzięty za katola-ortodoksa, materiał na przyszłego księdza, o dziwnie zniewieściałym głosie. Mówię barytonem, śpiewam tenorem, jestem także zatwardziałym heteroseksualistą cierpiącym na brak skłonności ku celibatowi. Jednakże widok billboard'u z modelem, zdeklarowanym 'dziewicem', który przy innej okazji wywala jęzor w dość obscenicznym, bynajmniej mało 'dziewiczym' geście, wkurwia mnie po prostu.
I to nie dlatego, że mam coś przeciwko 'odważnym' kampaniom reklamowym.

Mam coś przeciwko wycieraniu sobie komercyjnego tyłka moim Ojcem. Ja wiem, że Rydzyk, że księża pedofile, że papież Niemiec, że pogoda brzydka - ale od mojego Kościoła wara. Rzadko szczerze gadam z Bogiem, cholernie dużo kosztuje mnie (i zazwyczaj nie udaje) trzymanie się tych wszystkich zasad. Dlatego mam powyżej uszu ignorancji debila-marketingowca, który siedząc przy swoim lajfstajlowym biureczku i popijając świeżo zmieloną kawę ze świeżo zerwanych ziaren pierdolka kolumbijskiego nabija konta swojej Komerszal Kompany za pomocą słów, które dla miliarda ludzi na świecie znaczą wszystko, albo jeszcze więcej.

Amen.

P.S. Zdjęcie z Tyskiej Drogi Krzyżowej. Wzięło w niej udział - lekko licząc - kilka tysięcy tyszan. Jakkolwiek można wiele powiedzieć o stanie polskiego katolicyzmu, to oni wszyscy tam przyszli i przeszli pół miasta, chociaż na pogodę można było chyba tylko kląć.

P.P.S. A z tych przekleństw dzisiejszych to się będę spowiadał jeszcze, he he. Dobranoc.

Obcy Ósmy (marca)

2008-03-09T11:52:00.004+01:00

Tychy, dom mój własny
sobota, 8. marca 2008, 16:33

Niech nam żyje ósmy marca (i tata, który funduje kwiaty dla domowych kobiet)!
Dopiero co dostała tulipana i różę, a już dziś zbierze kolejne żniwo. Moja siostra, jako dojrzała 11-letnia kobieta, będzie fetować swoje niedawne urodziny w rodzinnym gronie. Będą też sałatki i schab ze śliwką.

Tulipan to prezent od ojca. W wazonie obok stała jeszcze róża ode mnie. Ale kto nie kocha stereotypów (tylko gdzie są, k**wa, goździki?)...

Pograjmy w "auto"

2008-03-09T11:36:00.006+01:00

Katowice, Dąbrówka Mała
piątek, 7. marca 2008, 16:50

U mnie na placu mówiło się na to "Maryna". Zasady są takie:

1. Gra się do jednej bramki, chodzi o to, by danemu bramkarzowi strzelić jak najwięcej goli.
ALE:
2. Piłki można dotknąć tylko raz (chyba, że bramkarz się zgodzi na ponowne dotknięcie). W przeciwnym razie - samemu staje się na bramce.
3. Niecelny strzał = stoisz na bramce.
4. Słupek, poprzeczka, strzał z główki - ratują przed stanięciem na bramce.
5. Gra się zazwyczaj do 10 goli na bramkarza. To straszny wstyd, kiedy się tyle wpuści - ale jeżeli tylko ktoś podczas gry zmieni cię na bramce - dotychczas wpuszczone gole się kasują.

Więcej nie pamiętam. Nie grałem w "Marynę" z 10 lat.
Chłopaki dość speszeni byli obecnością obiektywu, ale kiedy zobaczyli na wyświetlaczu serię swoich zdjęć "w akcji" - strzały z główki, efektowne obrony, itp - przekonali się.
W tle szarość dzielnicy Dąbrówka.

Oryginał krakowskie!

2008-03-09T11:18:00.007+01:00

Katowice - rynek
środa, 5. marca 2008, 12:02

- Po imprezie jestem... widać?
- No, trochę widać...

Jedliście kiedyś obwarzanki? No dobrze, a jedliście je w Krakowie? W porządku, a w Katowicach? I co? Krakowskie lepsze? No pewnie.
Bzdura!
W Katowicach sprzedaje się oryginalne krakowskie obwarzanki. Z Krakowa. Ktoś tu zatem na pewno oszukuje.

Bo ja dowiedziałem się od pana Władka, którego mamy tutaj na fotografii, że dzięki niemu wszystkie obwarzankowe budki w okolicach katowickiego rynku i dworca są regularnie zaopatrzane w ten małopolski specjał. - Oryginał krakowskie! - zapewniał.
Tym razem, będąc w charakterze sprzedawcy - a nie dostawcy - obwarzanków, zastępował swoją koleżankę. Co prawda, był trochę nie w formie, ale nie stanowiło to żadnej przeszkody.

Muzyka Psychodelicznej Świtezianki

2008-03-09T10:03:00.005+01:00

Tychy, Kloster Pub
piątek, 29. lutego 2008, 21:45

"Miedzy niebem a piekłem
Pośród słynnych bezdroży
Co je lotem starannie omija Duch Boży
Stoi karczma stara w której widma opojów
Święcą tryumfy szałów swych pijackich znojów..."
"Karczma" - sł. Bolesław Leśmian, muz. Robert Jaworski

Nasza karczma gibała się w posadach przez cały pogański piątek. Duch topielca Wiesława unosił się nad rozskakaną gawiedzią, kiedy średniowieczna lira korbowa pod palcami Roberta Jaworskiego zawodziła na swą demoniczną nutę.
"Żywiołak" zamienił Kloster Pub na krytą strzechą karczmę, gdzie słowiański demon chwycił mnie za fraki i wytarmosił po całej sali. To pierwszy ich koncert w Tychach - w ramach promocji pierwszego supersingla grupy, którego tytuł nosi ten post.
Trzech pomyleńców i dwie prawdziwe wiedźmy na scenie. Nie piszę dalej, bo opisać się tego młyna nie da. Za podsumowanie niech posłuży fakt, że wybaczyłem im nawet warszawskie korzenie.
Dziko było.

www.zywiolak.pl
www.myspace.com/zywiolak

Łi dont giw e fak

2008-03-08T15:56:00.005+01:00

Nie leżę brzuchem do góry (w każdym razie - nie permanentnie), nie porzuciłem fotografii (jeszcze), nie utopił mi się aparat (a blisko było), nie zabiła mnie rurka z kremem (ryzykowałem).

Stało się coś znacznie gorszego.

...

Od ponad tygodnia.
Nie miałem.
Internetu.

(aż dziwne, że człowiek potrafi tyle przeżyć...)

PS. Przez ten czas trochę się nazbierało. Materiały nie będą pierwszej świeżości, ale uprasza się o nie sugerowanie się zapaszkiem.

22. lutego padają sobie w objęcia

2008-02-24T00:05:00.007+01:00

Tychy, salki kościoła św. Benedykta
sobota, 23. lutego 2008, 20:04

Każda harcerka, harcerz, skautka i skaut na całym świecie 22. lutego niemalże padają sobie w objęcia. Niemalże, bo tych harcerek, harcerzy, skautek i skautów jest całkiem sporo i naraz wpadając sobie w ramiona, mogliby spowodować, na przykład, sporo wypadków drogowych. Dokładnie około 28.000.000 wypadków. W 156 krajach. Bo jak tu prowadzić auto ze skautem (skautką) uwieszonym(ą) na szyi?
Wszystko przez niejakiego Roberta Baden-Powell'a, brytyjskiego generała, oraz jego żonę, których urodziny przypadają właśnie tego dnia. W tym roku była to 151. rocznica w przypadku pana Roberta, oraz 119. w przypadku jego przemiłej żony.
Nie byłoby w tej uroczej parze nic szczególnego, gdyby to nie oni u początków przerypanego XX. wieku stworzyli caluteńki światowy skauting.

Tyskie harcerki, wsparte druhnami z Raciborza oraz tzw. "starą gwardią" (złośliwi mówią coś o "starych koniach"), dokładnie dzień później uczcili tę rocznicę - zwaną w środowisku "Dniem Myśli Braterskiej" - zasiadając razem przy świecowisku.

Na fotografii - powracający do harcerstwa po kilkuletniej przerwie Michał Siek odpala 'kominek' wraz z najmłodszą z druhen.

"Co by się nie działo - ciągle i niezmordowanie czuwaj!" [przyp. ałtora, też harcerza, a jak]

Światowe Biuro Skautowe
Związek Harcerstwa Rzeczypospolitej
Związek Harcerstwa Polskiego

Piłka jest okrągła, a ojciec jest JEDEN

2008-02-14T00:13:00.007+01:00

Bieruń, hala II LO
wtorek, 12. lutego 2008, 22:01

Ten facet po lewej ma prawie 45 lat i co wtorek wieczorem biega za piłką. W gronie o 10, 20 lat młodszych kolegów. Wraz ze swoim 18-letnim synem. Między synem a kolegami różnica jest taka, że ci drudzy często nie wiedzą, że kiwa ich o połowę starszy gość.
Po meczu do szatni i pod prysznic – ale zanim co, trzeba złapać oddech po 1,5 godziny wyczerpującego spotkania. Nikt nie wie, jaki był wynik – kto by się przejmował takimi bzdurami?

Za tydzień też gram z ojcem w nogę.

- Surdopedagogika. - Co?

2008-02-08T18:27:00.001+01:00

Katowice, budynek Polskiego Związku Głuchych, ul. Pod Młynem 1b
piątek, 8. lutego 2008, 17:00

- Mnie, na przykład, po migowemu mówi się łatwiej niż normalnie - rzekł był pan Łukasz, wykładowca i tłumacz przysięgły (!) języka migowego.
Dziewczyny postanowiły wziąć to sobie do serca. Od lewej: Ola Raszka, Agata Rockstein, Ania Słupska, Hania Lytek i Marta Szweda przygotowują się do egzaminu państwowego z języka migowego - pierwszy stopień. Nauczą się 350 znaków.
Niedługo rozpoczynają społeczną pracę z dziećmi niesłyszącymi, będą także za darmo uczyć migowego uczniów II LO w Katowicach, do którego same uczęszczają.
Na zdjęciu: powtórka liczebników.

Prasówka wg L. Maud Montgomery

2008-02-08T00:56:00.002+01:00

Warszawa - garderoba Stołecznego Centrum Edukacji Kulturalnej, ul. Jezuicka 4
czwartek, 7. lutego 2008, 14:12

Przychodzi taka chwila w życiu kobiety, że zaczyna marzyć o cudownej sukience z bufiastymi rękawkami. No ogół okres ten przypada na czas lektury książek Lucy Maud Montgomery. Żaden facet nie wie, dlaczego. Chyba, że czyta dziewczyńskie książki, he, he.

Ola Nowak, polska aktorka hiszpańskojęzycznego teatru, lat 19. Wysoka, ciemne oczy, karminowe usta i taki charakterek, że czasami cholera człowieka bierze.
Ola umiera kilka razy dziennie (a w każdym razie na tyle często to oznajmia). Żyje w permanentnym stresie, którego objawy bywają zagrożeniem dla życia i zdrowia wszelkich istot żywych w promieniu 5 m. W obliczu ważnych wydarzeń (tu: spektakli), owo niebezpieczeństwo osiąga poziom krytyczny. Chyba, że Ola znajdzie sposób na skanalizowanie swoich emocji przed wyjściem na scenę.
W garderobie, zupełnie przypadkiem, znalazła się śliczna, różowa sukienka rodem z Zielonego Wzgórza. Nie sposób było pogardzić taką tekstylną gratką. Sukienka szybciutko znalazła się na ramionach Oli, a Ola równie szybciutko stanęła pod garderobianą ścianą. Półtorej godziny do spektaklu, pół godziny do próby – a założenie sukienki to tylko kilka sekund...

***

Spektakl pod tytułem "Por otro lado de la cama" ("Po drugiej stronie łóżka"), wystawiony przez szkolny teatr II LO w Katowicach, podczas III Konkursu Teatrów Szkolnych w Języku Hiszpańskim, odpalił o 16.00. Ola zagrała jedną z dwóch głównych ról żeńskich.
Wśród widzów znalazł się skądś Conrado Moreno, ale z braku wolnych siedzeń zajął miejsce stojące.

Najmłodszy Port

2008-02-03T14:58:00.001+01:00

Tychy - szkoła muzyczna im. Feliksa Rybickiego
sobota, 2. lutego 2008, 20:59

Na scenie festiwalu szantowego "Port Pieśni Pracy 2008" - edycja zimowa - kończy grać "Stary Szmugler". Za chwilę koncert zespołu "Perły i Łotry", ulubieńca tyskiej publiczności.
A na trapie, udającym schodki prowadzące na scenę, folkowym brzmieniom przysłuchuje się Sandra, lat 7. To stała bywalczyni szantowych koncertów. - Zawsze jestem na szantach, tych latem też - wyjaśnia.
Dzieci na "Port" wchodzą za darmo. Na tegorocznym PPP stanowiły najbardziej rozbrykaną część publiczności, zgromadzonej (bardzo) bezpośrednio pod sceną. Nie bez irytacji zauważyło to wielu trochę starszych portowiczów, którzy jednak 8 godzin koncertów (!) woleli przesiedzieć.
Sandra nie przyszła tu tylko dlatego, że rodzice ją zabrali. - Wszystkie te zespoły lubię - dodaje po chwili zastanowienia.

Tyś je stary chop!

2008-01-31T00:20:00.002+01:00

Katowice - ul. Stawowa
środa, 30. stycznia 2008, 12:38

Zaczepił mnie, kiedy czatowałem z aparatem przed starą pedałówą na Stawowej. Miałem nadzieję na fotografie dzieci dyndających na bramie wjazdowej, czy coś podobnego. Nie zdążyłem porządnie zmierzyć światła, celując w mur podstawówki - kiedy przeszedł przede mną niewysoki, mocno już starszy pan w okularach. - Jo żech tu do tyj szkoły chodził! A tam, kaj tyn najwyższy balkon, to żech miyszkoł!
Pan Józef Hirsch, zamieszkały w Katowicach, wiek - na oko, dawno stuknęła sześćdziesiątka. Jeszcze "za Niemca" się tu uczył. - Miyszkoł żech wtedy na Plebiscytowej, nigdy ze szkoły niy mógł żech trafić do dom. I tukej była tako staro, drzewiano brama. Terozki to wyremontowali, elegancko to wyglondo.
Obecnie pomieszkuje na Różanej. Ma centralne ogrzewanie, gaz, prąd i łazienkę w domu. Kąpie się codziennie. - Elegancko, i płaca co miesionc ino ***,** zł - zachwala. Żona i dzieci w USA. - Był żech tam u nich rok czy dwa tymu. Niy podobało mi sie.
Kiedy go spotkałem, był na spacerze. - Ida kaj mie nogi poniosom. Przepraszom, do widzynio.